16:20
Toen ik oom Sjaak feliciteerde zei hij: “Jij bent leuk opgedroogd zeg!”
Als we het eens moeten gaan hebben over leuk opdrogen dan zijn we bij hem nooit klaar.
Een bierbuik en een terugtrekkende haarlijn zijn nooit aantrekkelijk geweest.

17:01
Leuk. We gaan zo barbecueën. Als ze maar niet denken dat ik zo’n homp vlees ook maar met één vinger aanraak.

17:23
De ‘mannen’ zijn een beetje met elkaar aan het dollen. Gelukkig gooien ze niks om, want dan zou tante Lenny een rolberoerte krijgen.

17:31
Toch nog gelukt, want de servieskast viel om.

17:55
Het feest is nog in volle gang. Tante Lenny ligt ergens boven op bed te creperen, oom Sjaak zit bij de huisartsenpost vanwege een glasscherf in zijn been en andere ledematen en de andere ‘mannen’ hangen een beetje bij de barbecue rond. Ze gaan professioneel te werk. Ene ‘Leen’ werpt tien liter spiritus op de barbecue en ‘Kees’ zit een beetje met een stokje in de kolen te porren.

18:18
Er komt een gigantische steekvlam uit de barbecue. Een paar gasten kijken op, maar niemand neemt aanstalten om het T-shirt van Leen te blussen. Ik zou best willen helpen, maar ik kan niet zo goed tegen rook. Gelukkig springt hij nu in een rozenstruik en hebben we geen last meer van hem.

18:36
Erg leuk allemaal, maar er is nog steeds geen eten. Tante Lenny is onderhand weer beneden en bood ons net wat aardpeermelk aan, wat erg aardig van haar is. Ik zei heel beleefd dat ik de komende paar uur nog graag in leven wil blijven. Mijn vader smeet meteen één van zijn orthopedische sandalen tegen mijn hoofd aan. Ze kunnen ook nooit eens normaal doen hier.

19:05
Nadat Lenny haar witlof-prei ovenschotel ook in de fik vloog, besloot mijn broertje voor de tweede keer in zijn leven iets nuttigs te doen: De bezorgchinees bellen.

Een witlof-prei ovenschotel en aardpeermelk. Wat wil een mens nog meer? is a post from Eline M..

10:07
“Het is toch handig dat je even mee gaat,” zegt mijn vader.
“Waarom?”
“Zodat je de tent hier thuis niet afbreekt,”
Als hij maar niet denkt dat hij me mee kan krijgen met zo’n antwoord.

10:30
Ik zit in de auto op weg naar ‘de Beurs’.

11:09
Het is gezelliger dan ik dacht, want Hennie en Huub (ook één of andere bejaarde knakker) gaan ook mee. Omdat ik zo vrolijk ben, zing ik zelfs mee met ‘we zijn er bijna, maar nog niet helemaal’.

11:31
“Ik ben benieuwd of ik de sneltreinlocomotief serie 5 van de Deutsche Bundesbahn ergens op de kop kan tikken,” zegt Hennie.
Ik wil nog wat zeggen, maar mijn vader zegt al vriendelijk tegen me dat ik mijn mond moet houden.

11:32
Gelukkig is Huub wel redelijk normaal. Hij heeft dan wel geen normale kleding aan (een trui met een paar verdwaalde giraffen, een oranje ribstofbroek en bruine schoenen met een plateauzool), maar heeft nog geen woord gerept over treintjes.

11:46
Wel heeft hij het over zijn hondjes, helaas (een stuk of 6 teckels).
“Jantje heeft last van zijn kniegewrichten sinds hij van de bank is gesprongen. Ik zei al tegen hem dat hij nog helemaal niet mocht springen na de beenbreuk, maar die deugniet luistert niet.”
Het duurde ongeveer een uur voordat ik doorhad dat het over een hondje ging in plaats van zijn kleinzoon.

Op de 'plaats van bestemming'
12:19
Het ziet er best leuk uit. Ongeveer 345346² meter aan ruimte waarin miljoenen treintjes staan opgesteld op marktkramen. Hennie zet het meteen op een rennen. Dat rennen was vast een stuk makkelijker gegaan als hij niet van die lompe Jezus-sandalen had gedragen.

12:58
Ik zit al 3 uur op een stoeltje bij een kraampje met postzegels. Ik doe alsof ik geïnteresseerd ben in wat postzegels uit Oezbekistan. De man reikt me iets van 7 uitpuilende albums aan.
“Samen voor €600,-“ zegt hij.
“Dat is geen geld voor zulke zeldzame zegels, meneer. Ik zal er nog even over nadenken,” antwoord ik beleefd. Ik heb er namelijk alles voor over om nog even op dat klapstoeltje te mogen zitten.
“Dan krijg je er gratis dit waardevolle velletje bij,” en de man laat me wat postzegels zien met teckels. Ik loop weg en sluit aan in de rij bij het hotdogkraampje.

Als jouw teckel mijn teckel tekkelt… is a post from Eline M..

12:15
Fijn. Val ik eindelijk bijna in slaap, komt mijn vader mijn kamer binnen klossen met een collega om de ‘verbouwing’ te laten zien (een paar plankjes die zijn opgehangen ofzo…)
Gelukkig waren ze ook snel weer weg, nadat ik een beschimmeld stuk tosti naar hun hoofd gooide.
Fijn dat ze vragen hoe ik me voel. Stelletje egoïsten.

12:21
Ik schreeuwde net naar beneden dat mijn zakdoekjes op zijn. Reken maar niet dat iemand er op reageert.  Volgens mij hoorde ik mijn broertje langs mijn deur lopen, maar die heeft uiteraard wat belangrijkers aan zijn hoofd.

12:22
Volgens mij heb ik echt 41 graden koorts ofzo.

12:25
De thermometer geeft 37 graden aan, maar dat ding is vast kapot. Ik smijt hem straks wel uit het raam als ik de kracht heb om overeind te komen.

12:34
De deurbel gaat.

12:35
De deurbel gaat nog steeds. Waarom doet niemand open? Net hadden ze allemaal nog niks te doen en nu is iedereen zogenaamd druk bezig?

12:36
De deurbel gaat nog steeds. Dan moet ik mezelf maar weer opofferen. Ik sterf van de koorts, maar dat maakt niemand blijkbaar wat uit.

12:37
“Wat zie jij er verschrikkelijk uit!” zegt Truus. Wat doet dat wijf hier in hemelsnaam?
“Jij ziet er weer perfect uit zoals altijd, Truus. Vooral die vilten haarband is erg hip,” zeg ik vriendelijk.
Ondertussen krijg ik een hoestbui dus helaas kan ik niks horen over alle andere zesduizend vilten haarbanden en vilten bh’s die ze heeft gemaakt.
Gelukkig hoor ik mijn moeder al aankomen dus ik kan me weer uit de voeten maken.
“O, ik zie dat je weer beter bent. Schil jij de aardappels even?” zegt ze tegen me.
Ik doe alsof ik flauwval, wat niet heel goed lukt. Ik pak dus maar alvast een aardappelschilmesje.
Zo eindigt mijn dag.

Snotneuzen en vilten BH’s is a post from Eline M..

Wel fijn dat er hier altijd normale mensen rondlopen. Naast ons zijn een paar debielen jeux de boules aan het spelen met appels en een mandarijn, ook  behoorlijk normaal gelukkig.

13:16
Waarom komt er ineens een man op 30 cm afstand naast ons liggen?
“Meneer, kunt u misschien een stukje opschuiven? U ligt op mijn handdoek,” zegt vriendin T.
“Natuur is er voor iedereen,” zegt hij en hij valt in slaap.
Jezus Christus.

13:50
Er kreeg net een kind een appel op zijn hoofd. Meteen begonnen er honderd mensen hysterisch heen-en weer te rennen. De ouders van het kindje dat een appel op zijn hoofd kreeg, stormen op de jeux de boulers af. Ondertussen zijn de resterende kinderen elkaar aan bekogelen met de andere appels en elk voorwerp dat ze kunnen vinden. Net vloog er een ondefinieerbare bruine homp voorbij.

13:53
“Wat een leven hè?’ zegt de man naast ons die er helaas nog steeds ligt en het gevecht van net blijkbaar heeft gemist.
“Ik ben net met mijn lichte spijkerbroek op een stuk chocola gaan zitten dus ik ben het met je eens,” zeg ik gepikeerd.
De man gaat er meteen vandoor. Al kan dat ook komen doordat M. net zei: “Ik kan hier godverdomme mijn kont niet keren”.

14:05
We gaan er zelf ook maar vandoor. Het begint weer te regenen namelijk. T. struikelt nog even over een paar appels heen, maar dat mag de pret niet bederven.

14:15
Het mag de pret wel bederven dat er, behalve een stuk chocola, ook nog een halve mandarijn aan mijn broek gekleefd zit.

Tumult en Jeux de boules in het park is a post from Eline M..

18:16
Het zou fijn zijn als er nog wat mensen komen, want ik zit hier nu in mijn eentje.
“Zullen wij dan maar alvast beginnen?” zegt Wil, wat ik overigens best beangstigend vind.
Gelukkig komen er op dat moment een stuk of zes mensen binnenwalsen. Ze zien eruit alsof ze er zin in hebben. Er huilt nog net niemand.

18:20
Wil tovert zestien laptops tevoorschijn. ‘Helaas’ lukt het haar niet om de powerpointpresentatie op één van de laptops te openen.
“Hopelijk komt ze er niet achter dat we die presentatie hebben verwijderd,” hoor ik een kneusje tegen de persoon naast hem zeggen.
Als hij het iets zachter had gezegd dan was Wil nu misschien niet uit haar stekker gegaan, maar dat is al te laat. Ze smijt op dit moment een paar laptops door de ruimte heen.

18:30
Wil probeert nu een aantal dingen uit haar hoofd te vertellen. Ze zegt dat ze aanleg heeft voor spreken in het openbaar. En gelijk heeft ze:
“Welkom mensen, we gaan het vandaag hebben over de… hey, waar is mijn kladblaadje gebleven? Johan, heb jij het gezien? Zo wordt het godverdomme helemaal niks.”

18:43
Nadat Wil 10 minuten heeft staan schelden, heeft ze de maar vergadering afgelast. Ze zei dat ze iedereen wel een mailtje stuurt met de updates over het 'bedrijf'.

Op weg naar huis
18:01
Nog voordat we het pand verlieten, zag ik Wil een taart uit de koelkast vissen. Ze zakte ergens in een hoekje van het keukentje op haar knieën en begon de taart naar binnen te werken.

En dat is precies wat ik nu ook ga doen.

“Een lekkere homp taart is goud waard” is a post from Eline M..

10:13
“Mandarijnen 1 kilo 1 euroooooooo,” schreeuwt één of andere vent met een debiel petje op met zo'n proppellertje eraan vast.

Ik schrik zo erg dat ik houten beeld van een indiaan omver loop dat blijkbaar hoort bij een kraampje.
Er stuiven meteen zes mannen met leren broeken op me af. Ik werp mezelf snel in een rek met bontjassen. Ik hoor de mannen op de achtergrond nog schreeuwen en tieren.

10:14
“Heeft u interesse in zo’n lekker bontjasje, mevrouwtje?”,  vraagt een vrouw zonder tanden.
“Deze is gemaakt van 60 vossen,” vervolgt ze haar verhaal.
Ze duwt de jas in mijn gezicht en ik stik.

10:16
Volgens mij ben ik allergisch voor vossen.

10:17
Ik vraag me nog steeds af wat ik hier doe. Net zat ik een beetje naar een fruitkraampje te turen. De verkoper hakte meteen een meloen in mootjes en dwong me een paar stukken naar binnen te werken.

10:36
Ik ben misselijk van die stukken meloen. Ik ga maar eens op huis aan om me mentaal voor te bereiden op vanmiddag. Daar heb ik wel een paar uurtjes voor nodig namelijk…

Callcenter
14:30
“Goed zo, wijffie,” zei Wil toen ze hoorde dat ik een abonnement verkocht had. Dat het aan mijn eigen tante was en dat ik haar heb moeten omkopen, heb ik er uiteraard niet bij verteld. Ik heb beloofd om haar auto te wassen en de vloer te dweilen. Aangezien ik motorisch gestoord ben, lukt dat me toch niet en hoef ik het alsnog niet te doen. Mooi.

14:34
Wil loopt heel de tijd langs me heen te klossen. Best irritant als je stiekem wat vriendinnen probeert te bellen. Net zei ik, precies op het moment dat ze langsliep, tegen vriendin M.: “Als mijn bazin had gezegd dat ze een man was, had ik het ook geloofd”.
Volgens mij keek Wil er niet eens gek van op, want ze liep gewoon door. Ik wist trouwens niet dat ze zulke schoenen ook voor vrouwen hadden…

Heeft u interesse in zo’n lekker bontjasje? is a post from Eline M..

10:03
Het regent.

10:07
Ik probeerde mezelf nog op te sluiten in de schuur, maar ik werd betrapt.

Op het strand
11:13
Het is heerlijk op het strand. Ik ben net tot aan mijn knieën weggezakt in het zand. Lig nu ergens onder een strandtent te schuilen. Ik zie oom Jan als een gek over het strand stuiven om vervolgens te struikelen en met zijn gezicht in het zand te ploffen. Triest.

11:16
Volgens mij zie ik zelfs iemand zwemmen. Ik heb mijn familie wel gekkere dingen zien doen, dus ik kijk nergens meer van op. Ik hoor mijn opa schreeuwen: ‘Het is nooit te laat voor de Nieuwjaarsduik.’
Dat is het altijd. Geloof me.

11:18
Waarom komt er één of andere reddingsbrigade naar ons toe? O, niets aan de hand. Mijn opa ligt op de bodem van de zee.

12:23
Gelukkig zitten we nu in een restaurantje. We hebben maar 3,5 uur op het strand gelopen. Net lang genoeg om een voorhoofdsholte ontsteking te hebben opgelopen. Mijn vader zegt dat ik me niet moet aanstellen en hoest zelf ondertussen de longen uit zijn lijf.

12:50
De ober heeft koffie over ons tafeltje laten vallen. Oom Jan maakt een leuk grapje: ‘Dat wordt weer geen fooi, jongetje! Niet dat je dat anders wel had gehad, hahahahaha’.
Gelukkig schaam ik me niet snel.

In de auto
13:59
Dat was weer een heerlijk familiedagje. Mijn moeder heeft net voor ons allemaal een afspraak gemaakt bij de dokter, omdat iedereen ‘ineens’ verkouden is.
Als ze er maar niet denken

Met de familie Flodder naar het strand is a post from Eline M..

Op mijn werk
11:32
Wil heeft kortgeknipt haar in een ondefinieerbare kleur blond. Ze draagt een T-shirt met ‘My boyfriend is out of town’. Ik denk niet dat iemand daar geïnteresseerd in is. Zeker niet als er een lichaam van een 67 jarige in dat shirt zit.

11:35
“Eline, denk erom: Je verkoopt een containerreinigingsproduct. Laat het overkomen alsof het een geweldig product is waar jijzelf ook gebruik van maakt.”
Ik maak mijn kamer niet eens schoon, laat staan één of andere ranzige container. Maar ik zal haar gehoorzamen.

Eerste gesprek
11:45
Er ligt een lijst met namen voor me van mensen die ik moet bellen: M. F. Kroonkurk uit Rozenburg. Laat ik maar eens beginnen, dan verkoop ik misschien nog eens wat vandaag.
“Ja,” zegt een man.
“Hallo? Spreek ik met meneer Kroonkurk?”
“Nee, met mevrouw Kroonkurk…”
“O. Hallo mevrouw! Ik bel u in verband met onze geweldige aanbiedi…”
“Daar heb ik nu echt even helemaal geen zin in. Ik heb ruzie met mijn kinderen, mijn hond is dood en de kippensoep is net aangebrand. Dus laat me godverdomme gewoon met rust.”
Er wordt opgehangen.

Tweede gesprek
11:48
“Goedemorgen, spreek ik met mevrouw Krootjes?”
“Ja, daar spreekt u mee.”
“U spreekt met Eline van het containerreinigingsbedrijf ‘Het Containertje’. Vandaag heb ik een prachtige aanbieding voor u, namelijk:  3 maanden gratis containerreiniging in combinatie met een jaarabonnement.”
Geen idee wat voor wartaal ik nou allemaal weer uitsla.
“Nou, dat klinkt inderdaad leuk maar ik heb geen container. Dag.”

Derde gesprek
11:50
“Goedemiddag. U spreekt met Eline van het contai…”
“Hè?”
“U spreekt met Eli…”
“Jezus Christus, wat heeft Arie zich nou weer op de hals gehaald. ARIE, HET IS VOOR JOU!”
Toen heb ik maar opgehangen.

11:51
Die eerste paar gesprekken gingen op zich best goed.

12:07
Er valt hier zelfs nog wat te lachen. Ik zag Wil net struikelen over het snoer van één van de computers. Ze zei toen ze struikelde: "Touwtakketering."
Ik zag meteen een paar callcenter-kneusjes geshockeerd haar kant op kijken.

12:09
Op de achterkant van het shirt van Wil staat: “So you can kiss me”
Goed om te weten.

12:15
“Eline, hoe gingen je eerste gesprekken?”, vraagt Wil.
“Wel redelijk hoor.”
“Heb je al wat verkocht?”
“Nee, maar ze vonden het wel allemaal een geweldige aanbieding denk ik."
Wil loopt weg.

Wat kan mij het schelen dat je boyfriend ‘out of town’ is? is a post from Eline M..

15:04
Op zich een leuk voorstel. Ik ben alleen vergeten dat ik nog nooit in mijn leven iets heb gekookt.
(Tenzij ik dat gebakken eitje, inclusief stukken schil, mee moet tellen…).

Aardappels aan het schillen
17:43
Dit is nog moeilijker dan ik dacht.  Op de één of andere manier hebben alle aardappels de vorm van een dobbelsteen gekregen nadat ik er met mijn mes langs ben geweest. Er liggen er ook al een paar op de grond nu…

17:44
En daar gaat nu ook mijn vinger.

17:47
Mijn broertje trapte net op een aardappel toen hij iets te snacken wilde pakken uit de koelkast.
“Gadverdamme, wat is dit voor zooi?” zei hij en gaf een trap tegen de aardappel aan. Meteen de antieken theepot van oma aan diggelen natuurlijk. Heel de meute (mijn vader en moeder dus) kwam de keuken ingestormd. Kunnen ze zich niet eens met zichzelf bemoeien?

17:15
Ik weet niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen, maar de aardappels en de boontjes koken en de vis staat in de oven. Het lijkt allemaal op rolletjes te lopen.

17:27
Mijn vader heeft net een blusdeken over het fornuis moeten gooien, nadat er een vlam uit één van de pannen kwam. Door alle stress ben ik ook de vis vergeten. Die is nu verkoold.
Mijn broertje draait het nummer van de bezorgchinees al.

“Beter tien aardappels in de pan dan één op de grond” is a post from Eline M..